Lokaal
Omdat ik een boek heb geschreven, was ik vorige week nogal in het nieuws. Ik zat in de studio van Radio1, mocht telefonisch met Frits Spits bellen, stond voor de camera's van Omroep Flevoland en in een flits van een seconde was ik misschien ook wel even trending topic op twitter. Op dat mediaoffensief kreeg ik best veel reacties, maar om nou te zeggen dat ik daaronder bedolven werd....beslist niet! Een complete vriendengroep keek me bijvoorbeeld vol verbijstering aan toen ik meldde dat ik twee keer op de vaderlandse radio was geweest. Niemand had me gehoord. Mijn vijftien minuten van faam zetten blijkbaar weinig zoden aan de dijk.

Bijna een week na al die aandacht verscheen er nog een persbericht in een regionaal huis-aan-huisblad. Mosterd na de maaltijd, zou je zeggen. Gek genoeg kwamen nu veel meer reacties los. Op de kinderopvang van mijn zoontje hadden ze het artikel uitgeknipt. In tweevoud zelfs. Verre kennissen en familieleden die ik niet dagelijks spreek meldden zich. Bezoekcijfers van mijn website schoten omhoog, nieuwe opdrachtgevers trokken aan de bel en bij een bijeenkomst in de polder hoefde ik me vanwege de genoemde publicatie niet voor te stellen. In een supermarkt in Marknesse mocht ik zelfs niet betalen. Ok, ok, die laatste tien woorden heb ik uit mijn duim gezogen, maar de reacties na dat krantenbericht zetten me wel aan het denken.

Geloof ze toch niet de mensen die denken dat alleen social media de toekomst hebben. Ik twitter, facebook en linkedin me de blubber en daarvan profiteer ik ook zakelijk. Nog deze week nam een bedrijf bijvoorbeeld contact met me op omdat een medewerker mij op twitter volgt. Maar met social media alleen red je het niet, daarvan ben ik heilig overtuigd. Offline en online vullen elkaar aan. Tegen elkaar strijden heeft geen enkele zin. Geen krant wint het qua actualiteit nog van social media. Absoluut kansloos. Kranten die openen met het nieuws over een brand van een dag eerder begrijp ik daarom niet. Dat soort koppen zijn de aanzet tot het faillissement van een krant. Voor oud nieuws ga ik wel naar het gemeentearchief.

Maar gek genoeg verwacht je in een lokale krant wel oud nieuws. En vooral mensen die je min of meer kent. Je wilt lezen over de hobby van de buurman, de winnares van de bingo van de plaatselijke postzegelvereniging en de uitreiking van de zilveren zwaluw van de protestants-christelijke vogelobservatievereniging. Juist dat soort berichten vind je vaak niet op het internet. Dat overdreven lokale karakter werkt, merk ik regelmatig en de afgelopen week dus nogmaals. Opdrachtgevers raad ik daarom altijd aan om bij een publiciteitscampagne de lokale kranten niet over te slaan. Voorlopig zijn die vaak nog net zo belangrijk als social media.